پزشکی

گلوکوم (آب سیاه): انواع، علل، علائم و درمان

گلوکوم یا آب سیاه یک بیماری چشم است که در آن فشار مایع در داخل چشم افزایش می یابد اگر بیمار درمان نشود بیمار ممکن است بینایی خود را از دست بدهد و حتی کور شود.

گلوکوم نسبتاً شایع است به ویژه در افراد مسن و در صورت عدم درمان می تواند باعث آسیب به عصب بینایی شود این می تواند در همه سنین تاثیر بگذارد اما در بزرگسالان 70 تا 80 سالگی بیشتر است گلوکوم عامل اصلی کوری غیر قابل برگشت در جهان است. گلوکوم معمولاً در ابتدای دوره خود علایم دیگری را نشان نمی دهد که در آن زمان می توان از طریق معاینه منظم چشم (تشخیص با فرکانس معاینه بر اساس سن و حضور سایر عوامل خطر) تشخیص داده شد.
فشار داخل چشم افزایش می یابد در حالیکه بیش از حد مایع در چشم تولید می شود و یا کانال های تخلیه یا خروج (مشبک تربکولار) چشم مسدود می شود.
در این مقاله، ما علل، علائم و درمان گلوکوم را پوشش خواهیم داد. ما همچنین انواع مختلف و روش های جراحی احتمالی را توضیح خواهیم داد.

حقایق سریع در مورد گلوکوم:

گلوکوم به عنوان دزد خاموش چشم شناخته شده است.
انواع اصلی گلوکوم زاویه باز و زاویه بسته هستند.
مشکلات پیری و تیروئید خطر ابتلا به گلوکوم را افزایش می دهد.
علائم شامل درد شدید چشم است.
درمان شامل جراحی و دارو است.

مطلب مرتبط: رژیم لاغری آنلاین
نرم افزار رژیم لاغری، برنامه کاهش وزن خود را به صورت آنلاین در موبایل و ایمیل خود دریافت کنید
رژیم لاغری
 

گلوکوم یا آب سیاه چیست؟

به طور خلاصه، گلوکوم ایجاد فشار داخل چشم است که موجب آسیب به عصب بینایی می شود. فضای کوچکی در جلوی چشم به نام اتاق قدامی وجود دارد. مایع شفاف در داخل و خارج از محفظه قدامی جریان دارد این مایع تغذیه و شستشوی بافت های اطراف را انجام می دهد. اگر یک بیمار مبتلا به گلوکوم باشد مایع به آرامی از چشم خارج می شود. این منجر به ایجاد سیال می شود و فشار داخل چشم افزایش می یابد.
اگر این فشار پایین نیاید و کنترل نشود عصب بینایی و دیگر نقاط چشم ممکن است آسیب ببیند و منجر به از بین رفتن چشم شود.
بیماری معمولاً روی هر دو چشم تاثیر می گذارد هرچند ممکن است یکی بیشتر از دیگری آسیب ببیند.

علل گلوکوم

کارشناسان از علل دقیق گلوکوم مطمئن نیستند اما موارد به دو دسته تقسیم می شوند:
گلوکوم اولیه - به این معنی است که علت ناشناخته است.
گلوکوم ثانویه - این بیماری یک علت شناخته شده دارد مانند تومور، دیابت، آب مروارید پیشرفته یا التهاب.
چند عامل خطر برای گلوکوم وجود دارد:
کهنسال.
پس زمینه قومی - آسیای شرقی، آمریکایی های آفریقایی تبار و اسپانیایی تبار، در مقایسه با قفقاز، خطر ابتلا به گلوکوم را افزایش می دهد.
بعضی از بیماری ها و شرایط - مانند دیابت یا کم کاری تیروئید.
آسیب ها یا بیماری چشم.
جراحی چشم.
میوپی نزدیک بینی (nearsightedness)
کورتیکواستروئیدها
بیماران روی درمان دراز مدت با کورتیکواستروئیدها، خطر ایجاد برخی از شرایط مختلف، از جمله گلوکوم را دارند. خطر با قطره های چشمی حاوی کورتیکواستروئیدها حتی بیشتر است.

انواع گلوکوم

چشم های فرد توسط اپتومتریست بررسی می شود.
گلوکوم یکی از شایع ترین بیماری های چشم است.
دو نوع اصلی وجود دارد: گلوکوم زاویه باز و زاویه بسته.

گلوکوم زاویه بسته (گلوکوم بسته شدن حاد زاویه)

این می تواند به طور ناگهانی شروع شود بیمار معمولاً درد و کاهش سریع بینایی را تجربه می کند.
خوشبختانه علائم درد و ناراحتی باعث می شود افراد مبتلا، به کمک های پزشکی دست یابند و در نتیجه درمان سریع انجام شود که معمولاً از آسیب های دائمی جلوگیری می کند.

گلوکوم زاویه باز (گلوکوم مزمن)

در این نوع پیشرفت بسیار کند است. بیمار ممکن است علائم را احساس نکند حتی کاهش اندک بینایی ممکن است بی توجه باشد. در این نوع گلوکوم، بسیاری از افراد تا زمانی که آسیب دائمی ایجاد نشود به کمک پزشکی دست نمی یابند.

گلوکوم کم فشار

این یک نوع نادر از گلوکوم است که متخصصان به طور کامل درک نمی کنند. حتی اگر فشار چشم طبیعی باشد آسیب عصبی بینایی نیز وجود دارد. و ممکن است به علت کاهش خون رسانی به عصب بینایی باشد.

گلوکوم رنگدانه

این یک نوع گلوکوم زاویه باز است و به طور معمول در طول سن اولیه یا میان سالی و بالغین توسعه می یابد. سلول های رنگدانه که از عنبیه بوجود می آیند در داخل چشم پراکنده می شوند. اگر این سلول ها در کانال هایی قرار بگیرند که مایع را از چشم خارج می کند می توانند جریان نرمال مایعات در چشم را تحریک کنند و منجر به افزایش فشار چشم شوند.

علائم گلوکوم چیست؟

علائم و نشانه های گلوکوم زاویه باز اولیه و گلوکوم زاویه بسته حاد کاملاً متفاوت است:

علائم اولیه گلوکوم زاویه باز

بینایی محیطی به تدریج از بین می رود. این تقریباً همیشه روی هر دو چشم تاثیر می گذارد.
در مراحل پیشرفته، بیمار دارای بینایی تونلی است.

علائم گلوکوم زاویه بسته

درد چشم، معمولاً شدید است.
تاری دید.
درد چشم اغلب با تهوع و گاهی استفراغ همراه است.
به نظر می رسد که در اطراف چراغ ها روشنایی شبیه هاله وجود دارند.
چشم های قرمز.
مشکلات ناگهانی و غیرمنتظره بینایی، به ویژه هنگامی که نور کم است.

درمان برای گلوکوم

درمان شامل بهبود جریان مایع از چشم، کاهش تولید آن یا هر دو:
قطره های چشمی یک درمان رایج و موثر برای گلوکوم هستند.
در اکثر موارد، درمان اولیه برای گلوکوم شامل قطره چشم است.
مطابقت برای نتایج بهتر و جلوگیری از عوارض جانبی نامطلوب حیاتی است - بدین معنی است که به دقت دستورالعمل های دکتر را دنبال کنید.
نمونه هایی از پلان ها عبارتند از:
آنالوگ پروستاگلاندین
مهار کننده های کربنیک آنهیدراز
عوامل کولینرژیک
مسدود کننده های بتا
عوارض جانبی قطره های چشمی می تواند شامل خارش، قرمزی، رشد مژه، تغییر رنگ چشم و گاهی اوقات جداسازی شبکیه و مشکل تنفس باشد. اگر قطره های چشمی به اندازه کافی موثر نباشد ممکن است یک مهارکننده کربنیک آنهیدراز خوراکی تجویز کند.
عوارض جانبی کمتر است اگر شما در طول وعده های غذایی دریافت کنید. عوارض جانبی اولیه ممکن است شامل سوزش در انگشتان دست و پا و تکرر ادرار - با این وجود، پس از چند روز، آنها معمولاً از بین می روند.
عوارض جانبی عموماً خیلی کم، در موارد مصرف نوشیدنی های گاز دار وجود دارد که شامل ( احتمال ابتلا به بثورات، سنگ کلیه، درد معده، کاهش وزن، ناتوانی جنسی، خستگی و طعم عجیب ) می باشد.

جراحی برای گلوکوم

اگر داروها کار نکنند یا اگر بیمار آنها را تحمل نکند ممکن است مداخله جراحی ممکن باشد. هدف جراحی معمولاً برای کاهش فشار داخل چشم است. نمونه هایی از جراحی عبارتند از:
ترابکولاپلاستی - یک پرتو لیزر برای درناژ کانال های مسدود شده استفاده می شود و این باعث می شود که تخلیه شدن مایعات داخل چشم آسان تر شوند.
جراحی فیلترینگ (ویسکوکانالوستومی) - این ممکن است انجام شود اگر هیچ راه دیگری موثر نباشد شامل جراحی لیزر. کانال های داخل چشم برای بهبود درناژ مایع باز می شوند.
ایمپلنت درناژ (aqueous shunt implant) - این گزینه گاهی برای کودکان یا افراد با گلوکوم ثانویه استفاده می شوند. یک لوله سیلیکون کوچک به چشم وارد شده است تا به آن کمک کند که مایعات را بهتر تخلیه کند.

گلوکوم زاویه بسته حاد

درمان گلوکوم زاویه بسته حاد یک اورژانس پزشکی است. داروهای کاهش فشار به سرعت تزریق می شود. یک روش لیزر معمولا انجام می شود که یک سوراخ کوچک در عنبیه ایجاد می کنند به طوری که مایعات می توانند از داخل شبکه ترابوکولار (سیستم تخلیه چشم) عبور کنند. این روش ایریدوکتومی نامیده می شود.
حتی اگر تنها یک چشم آسیب ببیند پزشک ممکن است تصمیم به درمان هر دو را داشته باشد زیرا این نوع گلوکوم اغلب بر چشم دیگر نیز تاثیر می گذارد.
گلوکوم مادرزادی در نوزادان رخ می دهد.
این اغلب در فامیل فرد دیده می شود.
این در هنگام تولد وجود دارد.
این باعث می شود که چشم به طور طبیعی رشد نکند.

چه داروهایی (قطره های چشمی) برای درمان گلوکوم استفاده می شود؟

آنتاگونیست های بتا آدرنرژیک بر علیه مواد آدرنالین مانند عمل می کنند. این قطره ها در درمان گلوکوم با کاهش تولید مایه زلالیه، کار می کنند. سالهاست که برای درمان گلوکوم استاندارد طلایی است. تعدادی از این داروها عبارتند از: تیمولول (Timoptic)، لووبونولل (Betagan)، کاروتئولل (Ocupress) و متی پرانولول (Optipranolol).
استفاده از این قطره ها یک یا دو بار در روز، بسیار موثر است. بتاكزولول (Betoptic) یك آنتاگونیست بتا آدرنرژیك است كه در كار فقط روی چشم عمل می كند و بنابراین خطر عوارض قلبی (قلبی) یا ریه (ریوی) كمتر از قطره های دیگری از این نوع است.
آنالوگ پروستاگلاندین در ساختار شیمیایی به پروستاگلاندین ها بدن مشابه است. پروستاگلاندین ها مانند مواد هورمون هستند که در طیف گسترده ای از توابع در سراسر بدن دخالت دارند. این قطره ها در اثر گلوکوم با افزایش جریان (درناژ) مایع از چشم کار می کنند.
آنالوگهای پروستاگلاندین به عنوان قطره های رایج برای گلوکوم جایگزین بتا بلوکرها شده اند. آنها فقط یکبار در روز استفاده می شود. این طبقه از داروها عوارض جانبی سیستمیک کمتری نسبت به مسدود کننده های بتا دارد اما می تواند رنگ عنبیه را تغییر دهد و مژه ها را تیره تر کند. علاوه بر این، برخی از آتروفی چربی در اطراف چشم ممکن است رخ دهد. این قطره ها احتمالا قرمزی چشم را نسبت به سایر کلاس های قطره چشم ایجاد می کنند. در بعضی از بیماران نیز ممکن است باعث التهاب درون چشم شوند. نمونه هایی از این داروها عبارتند از: لاتانوپروست (زالاتان)، تراوپراست (تراواتان)، بیمیتوپروست (لومیگان) و تافلوپروست (زیوپتان).
آگونیست های آدرنرژیک نوعی قطره هستند که مانند آدرنالین عمل می کنند. آنها در گلوکوم با کاهش تولید مایع توسط چشم و افزایش خروج آن (زهکشی) کار می کنند. محبوب ترین آگونیست آدرنرژیک بریمونیدین (آلفاگان) است. با این حال، حداقل 12٪ خطر واکنش آلرژیک محلی (چشم) وجود دارد. سایر اعضای این طبقه شامل اپینفرین، دیپویفریین (پروپین) و آپراکلونیدین (لوپیدین) هستند.
مهار کننده های کربنیک انهیدراز در کاهش میزان تولید مایعات در چشم در گلوکوم کار می کنند. اشکال چشم از این نوع داروها شامل دوزولامید (Trusopt) و برینزولامید (Azopt) است. آنها دو یا سه بار در روز استفاده می شود. مهارکننده های کربن انهیدراز نیز به ندرت به صورت قرص (سیستمیک) برای حذف مایع از بدن، از جمله چشم استفاده می شود. فرم های خوراکی این داروها برای گلوکوم عبارتند از استازولامید (Diamox) و متزول آمید (نپتازان). با این وجود، استفاده از آنها در این شرایط به دلیل عوارض جانبی سیستمیک (در سراسر بدن)، از جمله کاهش پتاسیم بدن، سنگ کلیه، احساس بیحسی یا سوزن سوزن شدن در لب ها، دست ها و پاها، خستگی و حالت تهوع محدود است.پاراسمپاتومیمتیک ها برای سالهای زیادی برای درمان گلوکوم استفاده شده است اما به دلیل توسعه بتا بلوکرها و پروستاگلاندینها، آنها در حال حاضر به طور مکرر استفاده نمی شوند زیرا آنها نیاز به سه تا چهار بار استفاده در روز دارند و عوارض جانبی را در چشم تولید می کنند. این عوارض جانبی شامل یک مردمک کوچک، بینایی تیره، درد پیشانی و افزایش خطر جداسازی شبکیه است. در حال حاضر، pilocarpine در درجه اول برای نگه داشتن مردمک در بیماران مبتلا به عنبیه خاص (عنبیه صاف) و یا در بیماران با زاویه محدود قبل از لیزر iridotomy استفاده می شود.
عوامل اسمزی یک کلاس اضافی از داروهای مورد استفاده برای درمان عوارض ناگهانی (حاد) گلوکوم است که در آن فشار چشم با وجود سایر درمانها بسیار زیاد است. این داروها عبارتند از: ایزوسوربید (اسموتیک، گرفته شده توسط دهان) و مانیتول (Osmitrol) که از طریق رگ ها تجویز می شود. این داروها باید با احتیاط مصرف شوند چون عوارض جانبی قابل توجهی از جمله حالت تهوع، تجمع مایع در قلب ویا ریه ها (نارسایی احتقانی قلب و یا ادم ریوی)، خونریزی در مغز و مشکلات کلیه دارند. استفاده از آنها در بیماران مبتلا به مشکلات کنترل نشده دیابت، قلب، کلیه یا کبد ممنوع است.
متخصصان چشم پزشک اغلب عینکهای مخصوص و از یک کلاس دارو را برای بیمارانی که نیاز به بیش از یک نوع دارو برای کنترل گلوکوم دارند تجویز می کنند. این ساده تر گرفتن قطره توسط بیمار است. نمونه هایی از این ترکیب شامل ترکیبات تیمولول و دوزولامید در همان قطره (Cosopt)، ترکیبی از تیمولول و بریمونیدین در قطره همانند (Combigan) و ترکیب Brinzolamide و بریمونیدین در همان قطره (Simbrinza) است. قطره های ترکیبی که شامل آنتاگونیست های بتا آدرنرژیک و آنالوگهای پروستاگلاندین هستند در اروپا و ژاپن در دسترس هستند اما توسط اداره غذا و دارو ایالات متحده (FDA) برای استفاده در ایالات متحده تایید نشده است.
چندین کلاس جدید از قطره های گلوکوم به تازگی توسط FDA تایید شده است و به زودی برای بیماران مبتلا به گلوکوم در دسترس خواهد بود. این داروها عبارتند از: اکسید نیتروژن داروی همراه با پروستاگلاندین (Latanoprostene and a rho-kinase [Rhopressa]). با وجودی که استفاده از ماری جوانا باعث کاهش فشار داخل چشم می شود، قطره های چشمی در دسترس هستند که اهداف مشابهی را دنبال می کنند و با اثربخشی و ریسک سیستماتیک کمتر مواجه هستند.

آزمایشات برای گلوکوم

معمولا گلوکوم می تواند در طی یک آزمایش چشم روزانه در اپتیک ها تشخیص داده شود اغلب قبل از ایجاد نشانه های قابل توجه آزمایشات توسط اپتومتریک انجام می شود.
شما باید هر دو سال یک آزمایش چشم روزانه داشته باشید. دریابید که شما واجد شرایط آزمایش چشم پزشکی NHS هستید.
برای بررسی گلوکوم، از جمله آزمایشات بینایی و اندازه گیری فشار داخل چشم، می توان از چند تست سریع و بدون درد استفاده کرد.
اگر آزمایشات نشان می دهد که شما دارای گلوکوم هستید باید به پزشک متخصص چشم (چشم پزشکی) مراجعه کنید و با انها در مورد درمان صحبت کنید.

عوامل خطر گلوکوم چیست؟

گلوکوم اغلب به عنوان دزد پنهان در نظر گرفته می شود. این به این دلیل است که، همانطور که قبلا ذکر شد در اکثر موارد، فشار داخل چشم می تواند بدون ایجاد علایم واضح، چشم را از بین ببرد. بنابراین، آگاهی و تشخیص زود هنگام از گلوکوم بسیار مهم است زیرا معمولاً این بیماری زمانی که زود و به موقع تشخیص داده شود درمان موفقیت آمیز دارد. در حالی که هر کس در معرض خطر ابتلا به گلوکوم است برخی افراد در معرض خطر بیشتری هستند و نیاز به بررسی بیشتر توسط چشم پزشک دارند. عوامل خطر عمده برای گلوکوم عبارتند از:
سن بیش از 45 سال.
سابقه خانوادگی گلوکوم.
نژاد سیاه. 
دیابت.
تاریخچه افزایش فشار داخل چشم.
کاهش ضخامت قرنیه و سفتی.
نزدیک بینی (درجه بالایی از نزدیک بینی)، که ناتوانی در دیدن اشیا دور بسیار واضح است.
تاریخچه آسیب دیدگی چشم
استفاده از کورتیزون (استروئید)، یا در چشم یا سیستمیک (به صورت خوراکی یا تزریقی)
دوربینی (hyperopia) که اشیای دورتر را بهتر از نزدیک می بیند.

جلوگیری

هیچ راه شناخته شده ای برای جلوگیری از گلوکوم وجود ندارد اما درمان زود به معنای آن است که می توان آن را به طور موثر درمان کرد و از بین رفتن بینایی می تواند به حداقل برسد. از آنجا که اغلب علائم وجود ندارد چشم شما باید به طور منظم بررسی شود این مهم است به ویژه برای افرادی که دارای خطر بیشتری هستند.

پیش آگهی برای گلوکوم بستگی به زمانی دارد که بیماری تشخیص داده می شود. اگر تشخیص قبل از آسیب دیدگی عصبی قابل توجه باشد پیش آگهی معمولا خوب است اگر درمان بیمار مطابق با درمان پیشنهاد شده توسط چشم پزشک باشد. از آنجایی که خسارت عصبی بینایی دائمی است و اعصاب بینایی آسیب دیده، بیشتر در معرض آسیب های اضافی قرار دارند یک تشخیص تاخیری نیاز به درمان تهاجمی تر دارد و پیش آگهی برای از دست دادن بینایی آینده در بلند مدت محافظت می شود.
با توجه به وضعیت کنونی دانش ما، نمی توان از گلوکوم زاویه باز بطور کامل پیشگیری کرد. با این حال، تشخیص زودهنگام، درمان موثر و رعایت درمان در آسیب دیدگی عصبی و از دست دادن بینایی ناشی از گلوکوم جلوگیری می شود.
گلوکوم ثانویه اغلب می تواند با اجتناب از آسیب به چشم و درمان سریع التهاب چشم و سایر بیماری های چشم یا بدن ممکن است از شکل های ثانویه گلوکوم جلوگیری شود.
بنابراین، افراد سالخورده، افراد آفریقایی تبار و افراد مبتلا به دیابت باید هر سال یا هر 2 سال بعد از 35 سال آزمایش شوند. از پزشک بپرسید که آیا اغلب شما نیاز به یک چکاب دارید.

دکتر فتحی
Author: دکتر فتحی

امیدوارم کمکی هرچند کوچک به ارتقا سلامت جامعه شود. سوالات خود را می توانید در انجمن سلامتی مطرح نمایید برای مطرح کردن سوال کلیک کنید. جهت مطرح کردن سوالات خصوصی کلیک کنید.
.




سوال یا نظر خود را مطرح نمایید.

ارسال نظر به صورت مهمان ثبت نام or ورود به حساب کاربری
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location

نظرات (0)

رتبه 0 از 5 بر مبنای 0 رای
هنوز هیچ نظری درباره این پست وجود ندارد
© 2018 , وب سایت رژیم سلامتیاستفاده از مطالب تنها با درج لینک مستقیم مجاز است.

Search