پزشکی

چگونه به فرد با اختلال دوقطبی کمک کنیم؟

کمک به فرد با اختلال دو قطبی

اختلال دوقطبی یک اختلال روانی است که با تغییر چشمگیر خلق و خوی فرد مبتلا مشخص می شود.

این یک وضعیت مزمن است که در آن فرد با تغییرات عاطفی غیرقابل پیش بینی از شادی و انرژی شدید گرفته تا غم و اندوه شدید و افسردگی روبرو می شود.
این افکار و احساسات متزلزل می تواند فرد را از نظر ذهنی فلج کند و اغلب او را در برابر خودکشی آسیب پذیر می کند.
اختلال دوقطبی می تواند هم مردان و هم زنان را بدون توجه به تعلقشان تحت تأثیر قرار دهد. حدود 1 نفر از هر 100 نفر در طول زندگی خود مبتلا به اختلال دوقطبی تشخیص داده می شود.
راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم (DSM-5)، اختلال دوقطبی را به عنوان یک دوره بالینی از دوره های خلقی مکرر شامل یک یا چند دوره افسردگی اساسی و حداقل یک هیپومانیک (اختلال دوقطبی II)» یا شیدایی تعریف می کند. اپیزود (اختلال دوقطبی). 
اختلال دوقطبی یک بیماری شایع است که در هر سنی ممکن است رخ دهد. بیشتر در سنین 15 تا 19 سالگی و در موارد نادر در حدود 40 سالگی ایجاد می شود.
افرادی که از اختلال دوقطبی رنج می ‌برند، حالت‌های روحی را پشت سر می ‌گذارند که می ‌توان آن ‌ها را تجربه کرد:
مانیا: دوره شیدایی یک دوره سرخوشی موقت است. حداقل 4 روز تا هفته طول می کشد و می تواند ماه ها در هر بار کشش داشته باشد. در طول این دوره متمایز، فرد مبتلا یک خلق و خوی غیرعادی و مداوم یا خلق و خوی تحریک‌پذیر همراه با افزایش فعالیت یا انرژی را تجربه می‌ کند. ممکن است فرد بیش فعال باشد، ساعت های طولانی کار کند، در تلاش های مخاطره آمیز زیاده روی کند یا پروژه های جدیدی را انجام دهد.
هیپومانیا: هیپومانیا تا حدودی شبیه شیدایی است. با این حال، این یک رویداد کمتر شدید است.
افسردگی: در طول یک دوره افسردگی، فرد ممکن است احساساتی مانند غمگینی یا تنهایی، از دست دادن علاقه، کمبود انرژی، تفکر بیش از حد و خواب زیاد را تجربه کند. این می تواند شکافی در زندگی شخصی و حرفه ای آنها ایجاد کند.
اختلال دوقطبی می تواند تأثیر قابل توجهی بر زندگی بیمار و خانواده او نیز داشته باشد. با تمام آنچه که یک فرد تجربه می کند، دوقطبی می تواند زندگی حرفه ای را از بین ببرد، روابط شخصی را از بین ببرد و حتی آموزش را مختل کند.

انواع اختلال دوقطبی

هیچ الگوی مشخصی برای نوسانات خلقی در افراد وجود ندارد و ممکن است از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد. برخی از افراد ممکن است چندین رویداد را تجربه کنند، در حالی که برخی ممکن است در طول زندگی خود تحت چند مداخله اپیزودیک قرار گیرند.
بر اساس الگوهای رفتاری افراد مبتلا، اختلال دوقطبی را می توان به چهار نوع تقسیم کرد:
اختلال دوقطبی I: این نوع با چند دوره شیدایی مشخص می شود. اگرچه برای تشخیص ضروری نیست، مرحله افسردگی ممکن است با شیدایی در افراد مبتلا به این نوع اختلال دوقطبی همراه باشد. برای تشخیص قطعی از این نوع، طول دوره شیدایی باید شدید باشد، یا به مدت 7 روز در حالت کششی طول بکشد یا منجر به بستری شدن فرد مبتلا در بیمارستان شود.
اختلال دوقطبی II: افراد مبتلا به اختلال دوقطبی II حداقل یک دوره افسردگی اساسی و دوره هیپومانیک را پشت سر گذاشته اند. افراد مبتلا به این نوع اختلال دوقطبی، دوره های شیدایی را تجربه نمی کنند.
اختلال سیکلوتیمیک: این شامل تجربه دوره‌های افسردگی و هیپومانیا است. علائم تجربه شده توسط افراد مبتلا به اختلال سیکلوتایمیک به اندازه شیدایی و افسردگی افراد مبتلا به دوقطبی I یا دوقطبی II طولانی یا شدید نیست.
اختلال دوقطبی، "مشخصات دیگر" و "نامشخص": این نوع زمانی تشخیص داده می شود که رفتار و علائم فرد با معیارهای دوقطبی I، II یا سیکلوتیمیا مطابقت نداشته باشد، اما او تغییرات خلقی را تجربه کرده است که به اندازه کافی قابل توجه است. یک بررسی پزشکی

مطلب مرتبط: رژیم لاغری آنلاین
نرم افزار رژیم لاغری، برنامه کاهش وزن خود را به صورت آنلاین در موبایل و ایمیل خود دریافت کنید
رژیم لاغری
 

علل اختلال دوقطبی

علت دقیق اختلال دوقطبی هنوز مشخص نیست. برخی از علل احتمالی و عوامل خطر این اختلال روانی عبارتند از:
یک استعداد ژنتیکی
فشار
عدم تعادل هورمونی
عدم تعادل در مواد شیمیایی مغز
تغییرات فیزیکی در مغز
سوء مصرف مواد مخدر یا الکل
برخی از تجربه های آسیب زا
علائم و نشانه های اختلال دوقطبی
دوره های خلق و خوی بالا و پایین در اختلال دوقطبی از یک الگوی ثابت پیروی نمی کند.
علائم مرتبط با فاز پایین (دوره افسردگی) ممکن است شامل موارد زیر باشد:
احساس غمگینی، ناامیدی یا بی ارزشی
از دست دادن انرژی
داشتن مشکل در تمرکز
از دست دادن علاقه به چیزها
بلاتکلیفی
گریان
تمایل به خواب بیشتر
بیخوابی
تحریک پذیری
کاهش یا افزایش وزن
افکار خودکشی یا مرگ
علائم تجربه شده در مرحله بالا (شیدایی) ممکن است شامل موارد زیر باشد:
بی قراری
تکانشگری
سوء مصرف الکل یا مواد مخدر
ناتوانی در تصمیم گیری درست یا قضاوت ضعیف
احساس شادی، هیجان یا امیدواری بیش از حد
تغییر ناگهانی از شادی به عصبانیت یا تحریک پذیری
افزایش سطح انرژی
تمرکز ضعیف
سرعت سریع
مشکلات خواب
میل جنسی غیر طبیعی بالا
عشوه گری

درمان استاندارد برای اختلال دوقطبی

اگرچه اختلال دو قطبی قابل درمان نیست، اما می توان آن را با ترکیبی از درمان، حمایت اجتماعی، داروهای تجویز شده و تغییر سبک زندگی مدیریت کرد.
اختلال دو قطبی یک بیماری است که نیاز به درمان مادام العمر برای نظارت بر خلق و خوی فرد مبتلا دارد. حتی با وجود اینکه بیمار احساس خوبی دارد، باید درمان را ادامه دهد تا از عود بیماری یا دوره ای از بیماری جلوگیری شود.

1. داروهای تجویز شده

از تثبیت کننده های خلق و خو مانند لیتیوم برای تثبیت خلق و خوی بیمار استفاده می شود.
داروهای ضد تشنج که گاهی به روشی مشابه داروهای ضد افسردگی و ضد روان پریشی عمل می کنند.

2. روان درمانی

این درمان با هدف توانمندسازی فرد مبتلا در حضور یک متخصص در مورد چگونگی مقابله با وضعیت خود با ارائه راهبردهایی برای مقابله با علائم، پیشنهاد راه‌هایی برای مبارزه با یک دوره افسردگی و شنیدن صدای فرد انجام می‌شود.
روان درمانی شامل:

درمان شناختی رفتاری
زوج درمانی رفتاری
درمان خانواده محور
آموزش روانی گروهی
درمان بین فردی
روان درمانی روان پویشی
گفتار درمانی یک رویکرد موفق در کمک به افراد مبتلا به اختلالات دوقطبی برای تشویق ثبات خلق و خو، شناسایی علائم هشدار دهنده و ارتقای سلامت کلی بوده است.

3. درمان تشنج الکتریکی (ECT)

این درمان در موارد شدید زمانی که بدن فرد به دارو درمانی و گفتار درمانی پاسخ نمی دهد، امتحان می شود. ECT از جریان های الکتریکی کم برای تحریک مغز استفاده می کند. بیشتر برای گرایش به دوره های شدید افسردگی و در مواقعی به رویدادهای شیدایی نیز انجام می شود.

4. بستری شدن در بیمارستان

افراد مبتلا به اختلال دوقطبی ممکن است در شرایط بسیار بحرانی نیاز به پذیرش در بیمارستان داشته باشند. این شامل:
داشتن یک دوره طولانی تجربه افسردگی یا شیدایی.
داشتن روان پریشی یا افکار خودکشی.
تمایل به آسیب رساندن به سایر افراد نزدیک.
درمان نیاز به حمایت شدید دارد.
در موارد ذکر شده در بالا به دنبال مراقبت های اورژانسی باشید.

تشخیص اختلال دو قطبی

برای هرکسی که علائم اختلال دوقطبی را در او مشاهده می کند، کمک حرفه ای ضروری است. تشخیص این بیماری دشوار است زیرا هیچ آزمایش یا اسکن آزمایشگاهی برای تعیین وجود آن در فرد مبتلا وجود ندارد.
اختلال دوقطبی می تواند به طور ناخواسته به عنوان سایر اختلالات افسردگی و اختلالات روانی مانند اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD)، اختلال استرس پس از سانحه و اسکیزوفرنی تشخیص داده شود. برای رد این خطا، پزشک سابقه ای از تجربیات گذشته و حال شما را برای تجزیه و تحلیل وضعیت شما می گیرد.
دوستان، همسایگان و اعضای خانواده می توانند بینشی از رفتار فرد آسیب دیده ارائه دهند. تشخیص صحیح برای هر گونه اختلال روانی لازم است تا از اثرات نامطلوبی که می تواند زندگی فرد مبتلا و خانواده او را تهدید کند، اجتناب شود.

خود مراقبتی برای اختلال دوقطبی

زندگی با اختلال دوقطبی می تواند ویرانگر باشد، اما لزومی ندارد که بر زندگی شما حاکم باشد. اگرچه نمی توانید عملکرد مغز خود را کنترل کنید، اما می توانید برای ایجاد تغییرات در سبک زندگی و عادات خود قدم بردارید. این می تواند به شما کمک کند تا حد زیادی بجنگید و روحیه خود را مدیریت کنید.

1. خودآگاهی

ضروری است که دلایل رفتار خود را درک کنید و خود را در شرایطی آموزش دهید که بهتر به خود کمک کنید. پشت سر گذاشتن تمام آن اختلال دوقطبی، شما را با دانش مناسب مسلح می کند.
منابع وب و کتاب‌های مورد اعتماد را مرور کنید که می‌توانند این اختلال را روشن کنند و به شما در پردازش وضعیتتان کمک کنند.
این به شما بینشی در مورد نحوه مدیریت علائم، دلیل رفتار شما و مسیر زندگی عادی با وجود بیماری می دهد.

2. حالات خود را دنبال کنید

مراقب علائم خود باشید. هنگامی که محرک های خود را شناسایی کردید، نظارت بر خلق و خوی خود به طور آگاهانه برای شما دشوار خواهد بود.
این به شما کمک می کند تا قبل از اینکه بر تغییرات خلق و خوی خود غلبه کنید، بر خود غلبه کنید. این یک روند آهسته و پیوسته خواهد بود، اما زمانی که روحیه خود را کنترل کنید، احساس بهتری خواهید داشت.

3. جعبه استرس را مدیریت کنید

استرس می تواند اثرات نامطلوبی بر ذهن و بدن شما داشته باشد که می تواند در زندگی شما منعکس شود. مدیریت استرس برای حفظ سلامتی از اهمیت اولیه ای برخوردار است.
برای مبارزه با استرس خود را درگیر فعالیت هایی مانند تمرینات منظم تنفس عمیق، مدیتیشن، یوگا و گفتار درمانی کنید.

4. به دنبال حمایت اجتماعی باشید

تماس با دوستان، خانواده و گروه‌های پشتیبانی می‌تواند شما را تشویق کند که نگرانی‌های خود را به اشتراک بگذارید و وضعیت خود را روشن کنید. دوستان و خانواده‌تان ستون‌های پشتیبان شما در سراسر جهان خواهند بود. مراجعه به کمک و اعتماد به نزدیکان و عزیزان رابطه شما را بیش از پیش تقویت می کند.
این افراد بدون شک مراقب خواهند بود و در طول تجارب دشوار شما به شما کمک خواهند کرد. این ممکن است تلاش زیادی را ببرد، اما ارزشمند خواهد بود.

5. انتخاب های سالمی داشته باشید

مراقبت از سلامتی شما مهم است در حالی که بدن شما از درون با هرج و مرج ناشی از اختلال دوقطبی مبارزه می کند. برای بهبود یا حفظ سلامت جسمانی خود، رعایت عادات خواب و تغذیه سالم و یک رژیم ورزشی منظم ضروری است.

آ. به اندازه کافی بخوابید

افراد مبتلا به اختلال دوقطبی باید فقط ۸ تا ۹ ساعت بخوابند که مغز را به عملکرد طبیعی باز می ‌گرداند.
کم خوابی می تواند باعث ایجاد یک قسمت شود. خوابیدن برای ساعات کمتر با بدتر شدن علائم مرتبط شناسایی شده است. این اغلب می تواند باعث شیدایی در افراد مبتلا شوند.
خوابیدن برای ساعات کمتر می‌تواند نشان‌دهنده یک قسمت آینده باشد، در حالی که خواب بیش از ساعت‌های لازم با افسردگی مرتبط است.

ب. به طور منظم تمرین کنید

ورزش منظم می تواند با ترشح اندورفین که به تعادل خلق و خوی شما کمک می کند، به نوسانات خلقی شما کمک کند. فعالیت بدنی باعث ترشح هورمون‌های کورتیزول می‌شود که از استرس جلوگیری می‌کنند. ورزش منظم می تواند به کاهش خلق و خوی بد، اضطراب و افسردگی کمک کند و به خواب بهتر کمک کند.
یک رژیم ورزشی 30 دقیقه ای می تواند به این هدف کمک کند. برای تثبیت خلق و خوی خود به فعالیت هایی مانند دویدن، شنا و ایروبیک بپردازید.

ج. غذاهای سالم را انتخاب کنید

خوردن یک رژیم غذایی سالم و سالم می تواند به بهبود خلق و خوی شما و پاکسازی افکار شما کمک کند. اطمینان حاصل کنید که وعده های غذایی منظم را مصرف می کنید. حذف وعده های غذایی می تواند وضعیت شما را بدتر کند.
روغن ماهی را در رژیم غذایی خود بگنجانید تا مغز خود را تقویت کرده و افسردگی را مدیریت کنید.
غذاهای غنی از منیزیم بخورید. منیزیم همانند لیتیوم عمل می کند. مزیت این است که غذاهای غنی از منیزیم عوارض جانبی مانند لیتیوم ندارند.

د. از محرک ها اجتناب کنید

مصرف مواد غذایی، داروها و نوشیدنی هایی را که می توانند باعث ایجاد یک رویداد شوند، محدود کنید. سیگار کشیدن، مصرف قند، نوشابه و الکل با اثرات نامطلوب بر علائم اختلال دوقطبی مرتبط است.

6. تکانشی نباشید

اختلال دوقطبی می تواند شما را به سمت تصمیم گیری های بزرگ سوق دهد که ممکن است بعداً در نتیجه تغییرات خلقی پشیمان شوید. هر تصمیم یا اقدام تکانشی ممکن است مسیر زندگی شما را تغییر دهد. مطمئن شوید که بیش از حد خود را با کار شلوغ نکنید. اولویت های خود را تعیین کنید و بر اساس آن کار کنید.
این به نفع شماست که قبل از تصمیم گیری های مهم در رابطه با کار، شغل و روابط شخصی و حرفه ای خود، از توصیه های نزدیکان خود استفاده کنید.

7. به یک برنامه زمانبندی پایبند باشید

پیروی از یک برنامه منظم می تواند به کنترل خلق و خوی شما کمک کند، همانطور که بسیاری از افراد مبتلا به اختلال دوقطبی تجربه می کنند. اگر اوج احساسی را تجربه می کنید، یک روال به شما کمک می کند آرامش خود را حفظ کنید.
در زمان‌های کم، نیاز به پیروی از برنامه‌های روزمره، خود را ادامه می‌دهید. روال شما شامل فعالیت های روزانه شما، مانند زمان صرف غذا، داروها، زمان برای اجتماعات، سرگرمی ها، ورزش و مدیتیشن است.

دوستان و خانواده چگونه می توانند کمک کننده باشند؟

با توجه به این همه ننگ به اختلالات روانی، نیاز به ارائه حمایت دائمی از خانواده ضروری است. اختلال دوقطبی به خودی خود یک مبارزه است. همچنین می‌تواند بر افرادی که با فردی مبتلا به اختلال دوقطبی زندگی می‌کنند نیز تأثیر بگذارد.
دوستان و خانواده می توانند با تلاش های خود نقش مهمی در کمک به بیمار دوقطبی ایفا کنند:
سعی کنید خلق و خوی فرد را درک کنید و به او کمک کنید تا اوج و فرود احساسات خود را کنترل کند.
مبارزه با اختلال دوقطبی می تواند برای فرد و خانواده او نیز سخت باشد. درمان خانواده محور می تواند به اعضای خانواده کمک کند تا درک درستی از این اختلال داشته باشند.
برای کنترل یک دوره مانیک قریب الوقوع با روانپزشک یک برنامه اقدام تهیه کنید.
از آنجایی که بیماران تمایل به خودآزاری دارند، مراقب پرچم قرمزها باشید. به آن‌ها کمک کنید علائم هشداردهنده‌ای را که می‌تواند منجر به یک قسمت شود، مدیریت کنند. برای ردیابی الگوهای رفتاری بیمار یک دفترچه یادداشت کنید. می توانید در مورد احساس فرد، شدت احساسات و رفتارهای غیرمنطقی یا مخاطره آمیز که در طول روز مشاهده شده است، بنویسید. این اطلاعات را با گروه پشتیبانی و ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی به اشتراک بگذارید تا یک برنامه درمانی قبل از یک دوره مانیا ایجاد کنید.
اگر با وجود تمام تلاش‌ها، رفتار پرخطر مداومی در فرد مبتلا مشاهده شد، با پزشک مشورت کنید تا داروهای او را بر اساس آن تنظیم کند.
مطمئن شوید که بیمار به اندازه کافی می خوابد تا به پاکسازی ذهن او از هرگونه افکار سمی و منفی کمک کند.
محرک هایی مانند الکل و مواد مخدر برای فردی که از اختلال دوقطبی رنج می برد سمی هستند. اینها می توانند با درمان مداخله کنند و باید از آنها اجتناب شود.
اختلال دوقطبی می تواند در همه سطوح برای اعضای خانواده، همسر، دوستان و سایر مراقبان بیمار چالش برانگیز باشد. برای کمک به آنها برای حفظ آرامش، آنها نیز باید حمایت پیدا کنند و از خود مراقبت کنند تا استرس را کاهش دهند.
کنار آمدن با یک اختلال روانی می تواند با تمام مصیبت هایی که در سر بیمار وجود دارد خسته کننده باشد. توصیه می شود نسبت به فرد مبتلا صبور باشید و مراقب باشید. شما می‌توانید به طرق زیر به او کمک کنید:
تلاش برای درگیر شدن در گفتگو با فرد و گوش دادن به آنچه که او دوست دارد بگوید.
حفظ ذهنیت مثبت این به شما کمک می کند تا با نوسانات خلقی فرد مقابله کنید. در مراقبت خود صبور باشید بپذیرید که دلیل این امر اختلال است و نه خود شخص. از دست دادن صبر یا صدا زدن بیمار فقط وضعیت را بدتر می کند.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

در صورت مشاهده هر گونه نشانه ای از دوره شیدایی در افراد نزدیک یا عزیز خود، با بررسی فوری پزشکی مشورت کنید. دریافت درمان در زمان مناسب از تشدید علائم جلوگیری می کند و کمک قابل توجهی به سلامت روان فرد می کند.
بسیاری از افراد از بیماری موجود در آنها غافل هستند و تمایلی به مراجعه به پزشک ندارند. لازم است آنها را به مطب مشاور برانید تا در مورد آن تشخیص داده شود. آنها ممکن است بعداً از شما برای تلاش های شما سپاسگزار باشند.
هر فردی که مبتلا به اختلال دوقطبی است باید در صورت افسردگی طولانی مدت به دنبال کمک فوری پزشکی باشد تا از خطر آسیب رساندن به خود و خودکشی جلوگیری کند.
کلمه پایانی
تشخیص اختلال دوقطبی پایان دنیا نیست. مشارکت خانواده می تواند به شما کمک کند شرایط خود را بپذیرید، نیاز به درمان را پردازش کنید و تغییرات خلقی خود را تشخیص دهید.
ابتلا به این اختلال می تواند فرد را از نظر عاطفی به چالش بکشد. اگر خانواده یا دوست یک فرد آسیب دیده هستید، سعی کنید وضعیت او را درک کنید و در پاسخ های خود آرام باشید.
علاوه بر درمان منظم پزشکی و روان درمانی، حمایت خانواده، معاینات منظم، داروها، و تلاش های مداوم خودیاری زرادخانه شما برای مبارزه با اختلال دوقطبی است.

دکتر فتحی
Author: دکتر فتحی

امیدوارم کمکی هرچند کوچک به ارتقا سلامت جامعه شود. سوالات خود را می توانید در انجمن سلامتی مطرح نمایید برای مطرح کردن سوال کلیک کنید. جهت مطرح کردن سوالات خصوصی کلیک کنید.
.




سوال یا نظر خود را مطرح نمایید.

ارسال نظر به صورت مهمان
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location

نظرات (0)

رتبه 0 از 5 بر مبنای 0 رای
هنوز هیچ نظری درباره این پست وجود ندارد

تمامي كالاها و خدمات سایت رژیم سلامتی، حسب مورد داراي مجوزهای لازم از مراجع مربوطه می باشند و فعاليت‌های اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوری اسلامی ايران است.

تمامي كالاها و خدمات سایت رژیم سلامتی، حسب مورد داراي مجوزهای لازم از مراجع مربوطه می باشند و فعاليت‌های اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوری اسلامی ايران است.

© 2019 , وب سایت رژیم سلامتیاستفاده از مطالب تنها با درج لینک مستقیم مجاز است. حامی: ایمیل مارکتینگ

Search