پزشکی

داروهای تسکین دهنده علائم آرتریت

داروهای آرتروز

آرتروز عبارت از التهاب مفصل است. انواع مختلفی از آرتریت وجود دارد اما دو مورد شایع است که شامل آرتروز و آرتریت روماتوئید می باشد.

در حالی که استئوآرتریت عمدتاً به دلیل فرسایش غضروف مفصلی اطراف انتهای استخوان است آرتریت روماتوئید عمدتاً شامل مفصل شناخته شده به عنوان سینوویوم است. با وجود اصطلاح، استئوآرتریت با التهاب مشخص نمی شود گرچه ممکن است گاهی اوقات رخ دهد. در عوض آن بیشتر از یک اختلال دژنراتیو غضروفی و استخوان است. درمان دارویی برای استئوآرتریت به طور عمده هدف قرار دادن تسکین علائم درد و التهاب است که گاهی اوقات با این بیماری مرتبط است. آرتریت روماتوئید با درجات مختلف التهاب پوشش مفصل به عنوان یک نتیجه از فرآیندهای خود ایمنی مشخص می شود. این یک اختلال پیشرونده است که در طول زمان بدتر می شود. درمان آرتریت روماتوئید متمرکز بر کنترل پیشرفت بیماری و کاهش التهاب مفصلی علاوه بر تسکین درد است.
داروها می توانند تسکین علائم را فراهم کنند یا فرایندهای بیماری را تغییر دهند و بنابراین پیشرفت را کاهش می دهند. داروها برای تسکین علائم (درد و التهاب) عبارتند از:

استامینوفن (پاراستامول)

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs)
مهار کننده های انتخابی سیکلواکسیژناز 2 (COX-2)
داروهای ضد افسردگی
داروهای دیگر مانند کرم کپسایسین و مواد مخدر
کورتیکواستروئیدها
استامینوفن برای آرتروز
استامینوفن (پاراستامول) برای تسکین درد بسیار مفید است اما برای کاهش التهاب مفاصل، حداقل استفاده را دارد. این باعث می شود استامینوفن یک دارو اولیه ترجیحی در درمان استئوآرتریتی باشد که معمولاً با التهاب مفصلی همراه نیست. استامینوفن ممکن است در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید مورد استفاده قرار گیرد که در آنها کنترل درد به تنهایی مورد نیاز است و یا در بیمارانی که به علت استفاده از NSAIDs در حد توکسیک باید از مصرف آنها اجتناب کنند و یا مصرف را کاهش دهند.
معمولاً در هر 6 ساعت دوز 500 میلی گرم تجویز می شود و ممکن است تا حداکثر 4 گرم در روز افزایش یابد. در مقایسه با سایر ناتوانی های ضدالتهابی باعث تحریک معده نمی شود. سمیت کبد نگرانی عمده در مورد استفاده از آن است. دوزهای بالای 4 گرم به طور کلی توصیه نمی شود زیرا می تواند باعث آسیب کبد و کلیه در دوزهای بالا شود. باید در بیماران مبتلا به نارسایی کبدی اجتناب شود و با احتیاط در فرد الکلی مزمن استفاده شود.

مطلب مرتبط: رژیم لاغری آنلاین
نرم افزار رژیم لاغری، برنامه کاهش وزن خود را به صورت آنلاین در موبایل و ایمیل خود دریافت کنید
رژیم لاغری
 

بیشتر بخوانید: چگونه از استئوآرتریت خلاص شویم؟ این 12 مکمل را امتحان کنید

NSAIDs برای آرتروز

NSAID ها عامل محبوب تسکین دهنده درد هستند. به طور معمول NSAIDs استفاده می شود شامل diclofenac، ibuprofen، indometacacin، aceclofenac، meloxicam، nabumetone و آسپرین می باشند. داروهای ضد التهابی غیر NSAID اغلب برای درمان درد آرتریت، آستئوآرتریتیس و آرتریت روماتوئید استفاده می شود. NSAID ها بهبودی بیشتری نسبت به استامینوفن با دوز بالا دارند. NSAID ها همچنین کاهش قابل توجهی در التهاب همراه با آرتریت روماتوئید و استئوآرتریت ایجاد می کنند.
استفاده از NSAID ها ایده آل در استفاده متناوب می باشد و یا استفاده بر اساس نیاز و به درمان مداوم محدود نشود. این امر در جلوگیری از پیشرفت عوارض جدی ناشی از این بیماری کمک می کند اما در درمان بیمارانی که به درمان مکرر پاسخ کافی ندارند ممکن است نیاز باشد. بیماران مبتلا به استئوآرتریت همچنین ممکن است از برنامه های کاربردی موضعی NSAID در مراحل اولیه استفاده کنند. داروهای موضعی بدون عوارض جانبی عمده ای در ارتباط با داروهای خوراکی هستند و ممکن است بر روی NSAID های خوراکی ترجیح داده شوند در بیمارانی که از آن بهبود می یابند.
استفاده از NSAID اغلب با عوارض جانبی قابل توجهی همراه است. مهمترین عارضه جانبی NSAID، مسمومیت فوقانی دستگاه گوارش است که شامل:
گاستریت.
بیماری زخم معده.
خونریزی گوارشی.
دیس پپسی یا سوء هاضمه.
حالت تهوع.
ناراحتی شکمی.
بعضی از بیماران حتی ممکن است درمان را به دلیل عوارض جانبی شدید گوارشی متوقف کنند. به منظور کاهش عوارض جانبی گوارشی (GI)، معمولاً NSAID ها پس از غذا توصیه می شود. بیماران مبتلا به سمیت بالای GI معمولاً برای کاهش اثرات سمیت GI، داروهای کاهش دهنده اسید مانند پنتوپرازول (مهارکننده پمپ پروتون) یا میزوپروستول (آنالوگ پروستاگلاندین محافظ مخاطی) را به آنها می دهند. مسمومیت دستگاه گوارش برای آسپیرین، ایندومتاسین، piroxicam، ketorolac بالا است برای NSAID هایی مانند nabumetone و ایبوپروفن کمتر است. دیگر عوارض جانبی NSAID ها شامل بثورات دارویی، ادم، آسیب کلیه و افزایش آنزیم های کبدی به علت آسیب کبدی است.

مهار کننده های انتخابی COX-2 برای آرتروز

مهار کننده های انتخابی COX-2 در کاهش درد و التهاب در آرتریت روماتوئید و بیماران مبتلا به استئوآرتریت با التهاب مفصلی موثر هستند. Celecoxib است که معمولاً استفاده از مهارکننده COX-2 در حال حاضر است. این دارو به صورت خوراکی در دوزهای 100 تا 200 میلی گرم دو بار در روز مصرف می شود. مهار کننده های COX-2 با بروز کمتری از عوارض جانبی دستگاه گوارش همراه هستند اما با خطر بالایی از ابتلا به حمله قلبی و سکته مغزی در طول مدت استفاده همراه هستند. این عوارض جانبی منجر به حذف داروهایی مانند rofecoxib و valdecoxib از بازارها بود. خطر ادم و آسیب کلیه شبیه به سایر ضدالتهاب ها است.

اپیوئید کشنده درد برای آرتریت

اپیوئید ضد درد کشنده درد موثر هستند. اپیوئیدها به طور معمول برای استفاده روزمره در استئوآرتریت یا آرتریت روماتوئید به علت پتانسیل اعتیاد و سمیت اکثر مواد افیونیک توصیه نمی شود. برخی از مواد مخدر یا داروهای مرتبط مانند کدئین و ترامادول گاهی در برخی از بیماران برای تسکین درد استفاده می شوند. این ممکن است به تنهایی یا در ترکیب با داروهایی مانند استامینوفن استفاده شود. عوارض جانبی رایج از مواد مخدر عبارتند از:
سرگیجه
آرامش
حالت تهوع
استفراغ
یبوست
احتباس ادرار
دهان خشک
دوزهای بالا از مواد مخدر می تواند موجب پریشانی سیستم تنفسی یا سیستم عصبی مرکزی شود.

سایر داروهای آرتروز

کرم کپسایکین

کرم کپسایسین موضعی برای کاهش درد استئوآرتریت استفاده می شود. کرم کپسایسین موضعی می تواند به صورت موضعی بر روی مفصل آسیب دیده 3 تا 4 بار در روز برای تسکین درد استفاده شود. این در مراحل اولیه بیماری مفیدتر است و در موارد خطر سمیت NSAIDs استفاده می شود. این می تواند سبب احساس سوزش یا تحریک پوست شود.

تزریق اسید هیالورونیک

تزریق اسید هیالورونیک به طور مستقیم در حفره مفصلی ممکن است در برخی از بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو یا ران در مفصل باشد. این یک مایع ضخیم است که می تواند مفصل را مانند مایع طبیعی مفصلی (سینوویال) روان کند و از درد به علت اصطکاک بین استخوان ها رهایی یابد. اثربخشی آن به طور کامل تأیید نشده است حتی اگر چندین سال استفاده شده باشد. عوارض جانبی معمولاً ملایم و محدود به ناراحتی و تورم در محل تزریق است.

گلوکوزامین و کندرویتین

مکمل خوراکی گلوکوزامین و کندروتین می تواند برای برخی بیماران مبتلا به استئوآرتریت مفید باشد. گلوکوزامین و کندرویتین سولفات جزء غضروف طبیعی موجود در بدن هستند. تجویز این عوامل می تواند رشد غضروف مفصلی را تحریک کند و باعث ایجاد تأثیر بهتر بین دو استخوان شود. این ممکن است اصطکاک بین استخوان ها را کاهش دهد و درد را از بین ببرد. مفید بودن این عوامل به خوبی ثابت نشده است. عوارض جانبی درمان گلوکوزامین / کندریتین عمدتاً مشکلات دستگاه گوارش (مانند نفخ شکم، سوزش سر دل، اسهال) است. همچنین در بیماران مبتلا به دیابت به طور کلی اجتناب می شود زیرا ممکن است باعث افزایش سطح قند خون شود.

کورتیکواستروئیدها برای آرتروز

کورتیکواستروئیدها در کاهش درد و التهاب مفاصل همراه با آرتریت موثر هستند. تأثیر در پیشرفت بیماری در مقایسه با داروهای اصلاح کننده بیماری محدود است. کنترل کوتاه مدت علائم در بیماران مبتلا به درد شدید و التهاب ممکن است به سرعت با تزریق موضعی استروئید به طور مستقیم در مفصل آسیب دیده حاصل شود. کورتیکواستروئید هایی مثل تریامسینولون ممکن است به صورت تزریق داخل حفره مفصل در بیماران مبتلا به استئوآرتریت بر روی مفصل زانو یا مفصل ران اعمال شوند.
درمان کورتیکواستروئید سیستمیک می تواند در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید تسکین دهنده علائم مؤثر باشد. پردنیزولون شایع ترین استروئید است که به صورت خوراکی استفاده می شود. این دارو در دوز 60 میلی گرم به صورت خوراکی برای کنترل حاد علائم و در دوز 10 میلی گرم برای نگهداری از این بیماری تجویز می شود. درمان با دوز پایین با کمتر از 7/7 میلی گرم در روز ممکن است به اندازه یک درمان اضافی با DMARD به منظور تأخیر در پیشرفت بیماری درازمدت مفید باشد. استفاده از کورتیکواستروئید اغلب به کنترل علائم حاد یا شدید ناشی از عوارض جانبی مرتبط با استفاده از کورتیکواستروئیدها محدود می شود از جمله:
عدم تحمل گلوکز
گاستریت
زخم معده
پوکی استخوان
نازک شدن پوست
عوارض چشم
فشار خون بالا (هیپرتنشن)
ضعف عضلانی

داروهای ضد روماتیسمی اصلاح شده بیماری (DMARDs)

این داروها اغلب قادر به تغییر دربرخی از انواع آرتریت التهابی - بیماری هایی مانند آرتریت روماتوئید، آرتریت پسوریاتیک یا اسپوندیلیت انکیلوزینگ می باشند که می توانند مفصل را از بین ببرند. اغلب این داروها برای اولین بار از این داروها استفاده می شود.
DMARD ها با دخالت در سیستم ایمنی بدن و یا سرکوب آن، که به مفاصل افراد مبتلا به انواع خاصی از آرتریت التهابی حمله می کند کار می کنند. درمان تهاجمی آرتریت اغلب شامل استفاده از یک یا چند DMARD است.
اگر چه مؤثر است، DMARD ها دارای عوارض جانبی جدی هستند. همچنین اغلب هفته ها طول می کشد تا متوجه مزایای استفاده از DMARD شوید. بنابراین، آنها اغلب با یک دارویی مانند یک NSAID، یکی دیگر از داروهای ضد درد یا استروئیدها برای کمک به کاهش علائم آرتروز سریعتر کار می کنند.

مقالات مرتبط:

دکتر فتحی
Author: دکتر فتحی

امیدوارم کمکی هرچند کوچک به ارتقا سلامت جامعه شود. سوالات خود را می توانید در انجمن سلامتی مطرح نمایید برای مطرح کردن سوال کلیک کنید. جهت مطرح کردن سوالات خصوصی کلیک کنید.
.




سوال یا نظر خود را مطرح نمایید.

ارسال نظر به صورت مهمان ثبت نام or ورود به حساب کاربری
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location

نظرات (0)

رتبه 0 از 5 بر مبنای 0 رای
هنوز هیچ نظری درباره این پست وجود ندارد

تمامي كالاها و خدمات سایت رژیم سلامتی، حسب مورد داراي مجوزهای لازم از مراجع مربوطه می باشند و فعاليت‌های اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوری اسلامی ايران است.

تمامي كالاها و خدمات سایت رژیم سلامتی، حسب مورد داراي مجوزهای لازم از مراجع مربوطه می باشند و فعاليت‌های اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوری اسلامی ايران است.

© 2019 , وب سایت رژیم سلامتیاستفاده از مطالب تنها با درج لینک مستقیم مجاز است.

Search